მისია შესრულებულია | Georgia Business Finder
Radius: Off
Radius:
km Set radius for geolocation
Search

mission complete

<span lang =მისია შესრულებულია" />
Culture

story, probably, to begin with, that every season yourself approach missions.

So, It happened, that 2017 year 25 April miambobs friends, How was looking for me to read the book Boll - ,, and did not say a word, "one of the very windy day bukinisteb, The Farm. The following describes in detail, The wind zmuil, noise of cars and people qaqan of how hard he heard a rustle of paper or waving. gaukhedavs back and saw the tree covered by wind Photo. Photo black and white. upon a man and a child are, Khevsurian forms. written on the back of the picture:

,,Michael and khamurza Chincharauli.

1967 On July.

Village. Shatili. "

and took photos of the back street 13 the number of concealed. that we will go there, show it.

This story, Somehow, came to my mind quite late, July. When the last bus trip gamoqolilebi, The collective farm arrived. as soon as 3 I took hold of the reserved Photo, I found, What should have been my summer mission: Photograph Shatili, Back to the land.

mission was not easy: one day, chantagadakidebulebi embarked on the path saavtostope. Details will not tell you, How many cars, driver and change the story, ერთს კი ვიტყვი: თავგადასავლების მაძიებლებისთვის ავტოსტოპი ნამდვილი სამოთხეა.

კორშას რომ გავცდით კარგ მანძილზე, გვითხრეს, შატილის გზა ჩაკეტილიაო. სხვა რა დაგვრჩენოდა, უკან დავბრუნდით, ჩარგალში გავჩერდით, ვაჟა მოვიკითხეთ და რამდენიმე დღეში გადავწყვიტეთ დაბრუნება. ასე გამოვიდა: პირველ ჯერზე არ მიგვიღო შატილმა. ცოტა კი მეწყინა, მაგრამ რადგან ზუსტად ვიცი, რომ გზის ღმერთები ჩემკენ არიან, ჩავთვალე, რომ უფრო საინტერესო ამბავი მელოდა წინ.

შემდეგ კვირაში კვლავ დავადექით საავტოსტოპე გზას. უღელტეხილის შემდეგ გზა გართულდა. მანქანები ნაკლებად მიმოდიოდნენ. თუ იყვნენ-სავსეები. Here, მაგ გზაზე მივხვდი, რომ ზღაპრული გამოთქვა: ,,ცხრა მთასა და ცხრა ზღვას იქით“ სულაც არ იყო ზღაპრული და რეალობასმოკლებული, რადგან წინ ცხრა კი არა, თექვსმეტი მთის დათვლა თავისუფლად შეიძლებოდა. მივდივართ და თავს ვიმხნევებთ, რომ ადგილზე როგორც კი ჩავალთ, ცხელ-ცხელ ხინკალს შევჭამთ.

 

სხვადასხვა მანქანების გამოცვლის შემდეგ, ბოლოს ე.წ. ,,კოლხოზნიკმა“ გაგვიჩერა. მძღოლიან-მგზავრიანად ნასვამ-კარგ ხასიათზე მყოფები იყვნენ. ავძვერით და მანდ დაიწყო სიკვდილისთვის თვალებში ჩახედვა: In fact, საცალფეხო გზა, მარჯვნივ კლდეები, მარცხნივ მდინარე და მძღოლის სასხვათაშორისო გაფრთხილება, ისა,მანქანას მუხრუჭები არ აქვს და კარგად მოეჭიდეთო. თუმცა შიშისთვის დრო არ გრჩება, ხედების შემყურე ხვდები-როგორ შეძლეს ქართველებმა გადარჩენა-ასეთ გზებზე უცხოს კი არა, ადგილობრივსაც გაუჭირდება თავის შემაგრება, ხელჩართული ბრძოლის დროს-მით უფრო.

შატილში იმდენად გვიან ჩავედით და იმდენად დამღლელი აღმოჩნდა გზა, რომ საწოლის გარდა არაფერი გვინდოდა, მაგრამ მაინც მოვიკითხეთ ხინკალი, რომელიც არსად მზადდებოდა. first of all, ღამისგასათევის ძებნას შევუდექით. ერთ-ერთმა იმ ბიჭთაგან, რომლებმაც იქამდე ჩაგვიყვანეს თავისი ნათესავის სახლი შემოგვთავაზა, აქირავებენ ხოლმეო. შევედით სახლში, დავათვალიერეთ ოთახი და აი, დადგა ის წუთი, როცა ყველაზე ახლოს ვართ ფოტო-ისტორიის ამოხსნასთან, ვიღებ სურათს და ჩვენხელა, ახალგაზრდა გოგონას ვაჩვენებ უსიტყვოდ. I wanted, მეკითხა, ხომ არ გეცნობა-მეთქი რომელიმე, რომ თვითონ, გაკვირვებისა და გაოცების გარეშე გვკითხა, ბიძაჩემის ფოტო თქვენ საიდან გაქვთო. რა ზუსტი რამაა ქართული ენა-გავშრით. It turned out, რომ ამბავმა თავისი ფეხით მიგვიყვანა ფოტო-გმირის ნათესავის სახლში.

გოგონამ საკმაოდ უგულისყუროდ, გულსგარეთ გვიამბო, რომ ფოტოზე აღბეჭდილი კაცი მისი ბიძა იყო-დოხტური, ექიმი, როგორც შატილში ეძახიან, ხოლო პატარა ბიჭი-მისი გარდაცვლილი ძმა. დოხტური გვერდზე სახლში ცხოვრობს, მაგრამ ახლა ეძინება, დილით გაგაცნობთო.

probably, Can you imagine, როგორ ველოდით გათენებას. გამთენიისას უნდა დავბრუნებულიყავით თბილისში, საღამოს საქმეები გვიხმობდნენ. რამდენჯერმე დავაკაკუნეთ დოხტურის კარზე და პატარა, უსაყვარლესმა ბიჭმა გაგვიღო. მას მოჰყვა საშუალო ასაკის, საკმაოდ ლამაზი ქალბატონი, რომელიც დოხტურის მეუღლე აღმოჩნდა. told us, ჩემი ქმარი არხოტშია გადასული და არ ვიცი, როდის დაბრუნდებაო. ძალიან კი გვწყდებოდა გული, მის გაუცნობლად რომ გვიწევდა წამოსვლა, მაგრამ სხვა გზა არ იყო. მეუღლეს ვუამბეთ ფოტოს პოვნის ისტორია და ვთხოვეთ, სურათი მეუღლისთვის გადაეცა. გამოგვართვა.

კვლავ დავადექით გზას. კვლავ ავტოსტოპით. about, 2 საათის შემდეგ გვიჩერებს გვარიანად შელახული პატარა ავტობუსი. ავდივართ ჩვენ და კიდევ 2 რუსი თუ უკრაინელი თუ არ ვიცით, ვინ, რადგან არ გამოგველაპარაკნენ. მძღოლს გვერდით ერთი კაცი უზის, აყვანილი მგზავრები უკან ვსხედვართ. მძღოლი უფრო მოლაპარაკე აღმოჩნდა და გვიყვებოდა შატილის ჭირსა თუ ლხინზე, უგზოობაზე, უკომუნიკაციობაზე, მოწყვეტილობაზე. Here, ერთი ეს გვყავს დარჩენილიო, გვერდით მჯდომზე გვანიშნა. თუ რამე გვიჭირს, მხოლოდ ამისი იმედი გვაქვს, ჩვენი ღმერთი ეს არის, ჩვენი დოხტურიო.

ფილმებში რომაა ხოლმე, ზუსტად ისე გადავხედეთ ერთმანეთს რაღაც დიდის მოლოდინით და ერთ-ერთმა ჰკითხა მძღოლის გვერდზე მჯდომს, უკაცრავად, თქვენ ხართ დოხტური, რომელიც აქა და აქ ცხოვრობს, ჰყავს ცოლ-შვილი და გარდაცვლილი, უმცროსი ძმაო? დიახო, მოგვიგო იმანაც და მედიდურად გადმოგვხედა უკან.

შემდეგ უკვე სულ ღიმილ-ღიმილით ვუამბეთ, როგორც ვიპოვეთ ქარიან ამინდში მისი ფოტო, როგორ ვაქციეთ ზაფხულის მისიად-ფოტოს შატილში ჩამოტანა და ოჯახისთვის დაბრუნება, როგორ შემთხვევით მივედით მისი ნათესავის ოჯახში, როგორ მივუტანეთ რამდენიმე საათის წინ მის მეუღლეს აღნიშნული ფოტო.

ამის შემდეგ დოხტური უკან შემობრუნდა და აღარც გაუხედავს წინ: გვიამბობდა, რომ ის ფოტო რედაქციას გაუგზავნა თბილისში თავის დროზე. ვწერდი ლექსებს, დამიბეჭდეს და ფოტოს გაგზავნა მთხოვესო. Here, მერე ქუჩაში როგორ აღმოჩნდა სურათი, ეგ არც თვითონ აღარ იცოდა, of course.

რაღაც მანძილი რომ გამოგვატარეს, ჩვენი გზები იყოფოდა. გააჩერეს მანქანა. გადმოვიდა დოხტური, ხელი ჩამოგვართვა. ოღონდ ეს ხელის ჩამორთმევა რაღაც ჯილდოს გადაცემას ჰგავდა და ჩვენც ამაყად ვიღებდით.

Here, მაგ დროს მივხვდი, რომ ზაფხულის მისია სრულყოფილად იყო შესრულებული.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked