ირანში 400 წლის შემდეგ ქართული ენის შენარჩუნება – ფერეიდუნ შაჰრი | Georgia Business Finder
Radius: Off
Radius:
km Set radius for geolocation
Search

Iran 400 On the Georgian language to keep – Fereydoon shahri

<span lang =ირანში 400 წლის შემდეგ ქართული ენის შენარჩუნება – ფერეიდუნ შაჰრი" />
Other News Tourist News

"do not Cry, Otherwise, Georgia will understand and even tears "-bavshvis bringing this unusual method of travel on the first day witnessed pereidunshahr. Western Iran, Isfahan province near this small city enveloped by mountains, where 4,000 families live, mothers of children with no man coming gudiani threatened nor promised candies. children are encouraged, tears of Far, small country from.

pereidunshahri initially a bit confusing. Locals call it "Martkhopi" called. At every step in the streets of the Georgian inscriptions meet: "Dzetis Change", "Martkopi honey", "Wood Entrepreneurship". Sometimes a relatively unusual abrebsa: "The mother's gifts", "I love the motherland", "Georgians gavmarjos". streets and in the mountains, probably, More than once I have heard songs Georgian, While in Georgia than ever heard.

Georgian gift

pereidunshahri, Other villages with the Martkophithe majority of which are the names of Georgian homes, For example, apple, Vera, ruvis person, mtatashvilis hill and so onFereydan district. these places, which are mainly populated by ethnic Georgians, Iran "gurji nahies" or "a little" call. 1614-17 he was about Iranian Shah Abbas I- 200 thousand people were deported from the region Fereydan. This was the time of the Safavid Empire in punishment for uprising. pereidanelma women, Likely, played an important role in the preservation of the Georgian language.

400-More than a year after, Georgians still consider myself Fereidan. Most of them speak English, However, the language of the 17th century features and Persian also ignores the impact is not only the rest of the Iranians, but I did not understand.

Georgian speakers Frieden

 

Georgian speakers Frieden

 

 

pereidunshahr the women to meet and examine their life went. Despite a lot of material Fereydan, Almost nothing is known about women. I was sure, that women are better than men, and even speak Georgian, როგორც ქალი, ადვილად შევძლებდი მათ გაცნობას. Unfortunately, ყველაფერი პირიქით აღმოჩნდა. კაცები არამხოლოდ უკეთ საუბრობდნენ თანამედროვე ქართულად—რაც მათი საქართველოში უფრო ხშირი სტუმრობით აიხსნება—არამედ ჩემს ინტერვიუებში ქალებს გამუდმებით აწყვეტინებდნენ. საგულისხმოა ისიც, რომ ჩემი თარჯიმანი, არაში (არჩილი) მამაკაცი იყო და ამიტომ სხვა კაცებთან შეხვედრა უფრო ადვილი იყო, ვიდრე ქალების გაცნობა.

ირანში ყოფნისას, კარგად მქონდა გაცნობიერებული ჩემი პრივილეგია, რომელსაც არაშიც მახსენებდა ხოლმე—მასთან და სხვა კაცებთან ერთად ქუჩებში სიარული მხოლოდ იმიტომ შემეძლო, that (მაინც) უცხოელი ვიყავი.

Georgian Frieden

„მხიარულები“—აი, ასე წარმოუდგენიათ ქართველი ქალები იმ ფერეიდანელ ქალებს, რომლებსაც შევხვდი. „არ ვიცი რატომ, მაგრამ ასე მგონია. აქ თავისუფლება არ გვაქვს,“—მითხრა ბევრმა.

პრობლემები თავისუფლებასთან ფერეიდანში ჩასვლისთანავე შემექმნა, როდესაც პოლიციამ დამიბარა იმის გასარკვევად, თუ როგორ და რატომ ვმოგზაურობდი მარტო. ფერეიდუნშაჰრში ყოფნისას, ქალაქშიც ვერ გავდიოდი მარტო, ჩემი თარჯიმნის გარეშე. იქაურ ქალებს რომ ვკითხე, სიტუაცია ასე განმიმარტეს: „აქ, ირანში თუ ვინმეს მოგზაურობა უნდა, ოჯახთან ერთად მოგზაურობენ. ქალი მარტო ვერ იმოგზაურებს.“თანაც, გოგონები სკოლიდან პირდაპირ სახლში უნდა წავიდნენ. საღამოს ქუჩებში იშვიათად შეხვდებით ახალგაზრდა თუ ხანდაზმულ ქალებს.

ნაჰიდა ხუციშვილი, ერთ-ერთია იმ იშვიათ ქალებს შორის, რომლებიც ღამით ჯერ კიდევ სამსახურში არიან. თავის პურის საცხობში მუშაობას ღამის 10 საათზე ამთავრებს, რათა მეორე დღისთვის მყიდველებს ახალი პური დაახვედროს. ნაჰიდა კიდევ სხვა მიზეზის გამოც გამონაკლისია—13 წლის ასაკში დაქორწინებული, ახალგაზრდა განქორწინდა და ორი შვილი მარტომ გაზარდა. მთხოვნელები როგორ არ მყავდა, მაგრამ ბავშვებს ვერ მივაგდებდიო.

Georgian Frieden

„როგორ ფიქრობ, საქართველოში ჩემი პურები გაიყიდება?“-მეკითხება ცხობაში გართული ნაჰიდა.

მის გამომცხვარ ტკბილ პურებზე მოთხოვნა მაღალია ფერეიდუნშაჰრსა და მიმდებარე ქალაქებში. მიუხედავად მისი საქმის წარმატებისა, ხშირად ოცნებობს საქართველოში სახლის ყიდვასა და იქ ცხოვრებაზე. ნაჰიდა არასდროს ყოფილა „ანქა“, თუმცა დარწმუნებულია, რომ ჩვენ საქართველოში „ერთმანეთს არ ვაღონებთ და ქალებს მხარში ვუდგავართ“.

ყველა ის ფერეიდნელი ქალი, რომელსაც შევხვდი, მიყვებოდა, როგორ ოცნობებდა საქართველოში ცხოვრებაზე. Although, იციან, რომ საქართველოში ყველაფერი დალხენილად არ არის—მაგალითად “ქალები უფრო მეტს მუშაობენ და კაცები მხარ-თეძოზე არიან წამოწოლილი”—მაგრამ მაინც მითიურ დაბრუნებაზე ფიქრში არიან.

გაურკვეველია, რამდენად თავისუფლები და მხიარულები იქნებოდნენ „მზის გოგონები” საქართველოში. 1970-იან წლებში, ფერეიდნელი ქართველების ნაწილმა კახეთში დაბრუნება მოითხოვა. ეს იყო რეპატრიაციის პირველი მცდელობა, რომელმაც არც ისე წარმატებით ჩაიარა. ფერეიდნელმა ქალებმა, რომლებმაც ბევრი იწვალეს საქართველოსთან კავშირის შენარჩუნებისთვის, უცბად აღმოაჩინეს, რომ გაუცხოებულები იყვნენ თავიანთ „სამშობლოსთან”. Georgians, კი მათ აღიქვამდნენ „ირანელ თათრებად“, რომლებიც გაუგებრად საუბრობდნენ ქართულად და ძველმოდურ ადათ-წესებს მისდევდნენ. Finally, უმრავლესობამ ფერეიდანში დაბრუნება გადაწყვიტა.

Solar girls

 

დღეს ფერეიდუნშაჰრში გადასახლების მოგონება, which 400 წელზე მეტს ითვლის, უფრო მძაფრია, ვიდრე დაახლოებით 50 წლის წინანდელი წარუმატებელი რეპატრიაციის ისტორია. იმის მიუხედავად, რომ ფერეიდნელ ქალებს კვლავ ენატრებათ ის ქვეყანა, რომელშიც არასდროს უცხოვრიათ, აღიარებენ, რომ მათი იდენტობა არც ისე სწორხაზოვანია: „ჩვენ მაინც ირანელები ვართ. აქ დავიბადეთ და გავიზარდეთ. მიჩვეული ვართ აქაურ ცხოვრებას”.

Solar girls

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked